Paratextos de Novela Corta Barroca · Paratextos
“De Diego Pereira. En portugués. Soneto”
- Autor del texto editado
- Pereira, Diego de
- Título de la obra
- Novelas amorosas y ejemplares
- Autor de la obra
- Zayas y Sotomayor, María de (1590-ca.1660)
- Edición
- Hospital Real y General de Nuestra Señora de Gracia:
Zaragoza,
1637
- Paginación
- ¶ 5v.
Más información
* ¶ 2r. “Aprobación del maestro José de Valdivieso”, 2 de junio de 1636.
* “Licencia” del doctor Juan de Mendieta, en Madrid, a 4 de junio de 1626.
* ¶ 2v. “Aprobación y licencia” del doctor Juan Domingo Briz, en Zaragoza, a 6 de mayo de 1635.
* “A doña María de Zayas. Décimas. El doctor José Adrián de Angaiz” [2].
* ¶ 3r. “A doña María de Zayas y Sotomayor por don Alonso de Castillo Solórzano. Décimas” [4].
* ¶ 3v. “A la señora doña María de Zayas y Sotomayor. Doña María [sic] Caro de Mallén. Décimas” [3].
* ¶ 4r. “Redondillas, a doña María de Zayas, de doña Isabel Tintor, natural de Madrid” [4].
* ¶ 4v. “Del doctor Juan Pérez de Montalbán. Soneto”.
* ¶ 5r. “De don Alonso de Castillo Solórzano. Soneto”.
* “De don Francisco de Aguirre Vaca. A doña María de Zayas. Soneto”.
* ¶ 5v. “De don Alonso Bernardo de Quirós. A doña María de Zayas. Décima”.
* “De Diego Pereira. En portugués. Soneto”.
* ¶ 6r. “De doña Ana Inés Victoria de Mires y Arguillur. A doña María de Zayas y Sotomayor. Soneto”.
* “De don Victorian José de Esmir y Casanate. A doña María de Zayas y Sotomayor. Soneto”.
* ¶ 6v. “Al que leyere”.
* ¶ 7v. “Prólogo de un desapasionado”.
Fuentes
Información técnica
Encoding: Elena Cano Turrión
De Diego Pereira. En portugués.
No tempo que a rosa da primaveira
se mostra mais alegre e deleitosa,
quan grinalda de loureiro e rosa,
vi que a
fama
baixava de alta esfera.
Desejando eu saber para quem era, [5]
pergunto-lhe a onde vas tam cuidadosa,
a
coroar
a Minerva nova
diosa,
junto a Mança [na] res vou, a onde me espera.
Que
obra
oferece –digo- a teus altares?,
-Novelas
-me responde- saõ de
amores,
[10]
-suspensa dize- logo a fantassia.
Se é Madril a quem rega Mançanares,
se é
molher
a que goza tais favores,
quem pode ser senão
dona
Maria?